تشخیص رفتار مشکوک از ترکیب داده‌های شبکه و زمینه عملیاتی به دست می‌آید. افزایش ناگهانی درخواست‌ها، ارتباط با مقصدهای ناشناخته، الگوهای غیرعادی DNS یا حجم غیرمنتظره انتقال داده می‌تواند نشانه‌ای برای بررسی باشد.
هیچ شاخصی به تنهایی اثبات نفوذ نیست. تیم امنیت باید الگوی عادی شبکه را بشناسد و هشدارها را با لاگ‌های احراز هویت، Endpoint و سرویس‌ها تطبیق دهد.
ثبت زمان دقیق، منبع، مقصد، پورت و نوع ارتباط برای بررسی حادثه اهمیت دارد. نگهداری امن و یکپارچه لاگ‌ها نیز امکان جستجوی تاریخی را فراهم می‌کند.
بهترین نتیجه زمانی حاصل می‌شود که مانیتورینگ با فرآیند Incident Response متصل باشد؛ یعنی هر هشدار مهم مسیر مشخصی برای اعتبارسنجی، مهار، جمع‌آوری شواهد و بازیابی داشته باشد.